Jako, że „Diablo” to w pewnym stopniu RPG, nasz bohater jest określony kilkoma parametrami. Po awansie na kolejny poziom decydowaliśmy, które cechy zwiększyć. Inaczej niż w sequelu, nie istniało „drzewko umiejętności”. Każdy bohater posiadał tylko jedną zdolność, np. u wojownika była to naprawa przedmiotów. Można się było za to uczyć czarów, ale oczywiście był do tego potrzebny parametr „Magic” na odpowiednim poziomie.

Walczymy w czterech odmiennych sceneriach: podziemiach kaplicy, katakumbach, jaskiniach i piekle. Każda z tych lokacji ma przypisane określone typy potworów, które przyjdzie nam pokonać. Początkowo napotkamy tylko szkielety, zombiaki oraz inne małe stworki. Dopiero na głębszych poziomach zmierzymy się z naprawdę niebezpiecznymi kreaturami. Każda z lokacji składa się z czterech poziomów, co daje łącznie 16 leveli. Na tym ostatnim, najtrudniejszym, toczy się walka z tytułowym Diablo. Oprócz tego mamy do wykonania inne, pomniejsze zadania, z których część jest przydzielana losowo z puli questów.

Graficznie gra prezentowała się wyśmienicie. Rzut izometryczny pozwalał na łatwe zorientowanie się w sytuacji, a animacje były jak na owe czasy doskonałe. Do tego dochodziła oprawa dźwiękowa, która pozwalała się wczuć w klimat rozgrywki. Bardzo dobrze dobrano także głosy poszczególnych postaci.

We wrześniu 1997 roku wydano całkiem udany dodatek o nazwie „Hellfire”. Był on stworzony nie przez Blizzard, ale przez studio Synergistic Software. Dodawał on nowe zadania, niezależne od głównej linii fabularnej. Zwiedzaliśmy w nim cmentarną kryptę oraz „Gniazdo”, które zamieszkane było przez bardzo ciekawe potworki. W lokacjach pojawiły się także kapliczki, których zabrakło w wersji podstawowej. Wprowadzono także nowego bohatera – mnicha.

Tym co zapewniło nieśmiertelność obu „Diablo” to także serwis Battle.net, który ruszył wraz z premierą pierwszej części gry. Pozwala on na darmowe łączenie się z innymi graczami i wspólną walkę ze złem.

Dziś po kilkunastu latach od premiery, pierwsza część „Diablo” odeszła niestety w zapomnienie. Wszyscy skupili się bowiem na wydanym w 2000 roku „Diablo 2”. Oczywiście sequel zasłużenie stał się legendą, ale trzeba także pamiętać o „jedynce”. Mimo, że dziś jej oprawa graficzna odrzuca, to warto chociaż spróbować zagrać i przekonać się dlaczego świat oszalał na punkcie tej gry.

PLUSY:

• klimat
• muzyka i oprawa audio
• losowo generowane podziemia
• masa sprzętu do zdobycia
• cut-scenki

MINUSY:

• niska rozdzielczość w jakiej działa gra