Gears of War to gra akcji TPP wyprodukowana przez studio Epic Games, twórców m.in. Unreal Tournament III. Gra, jak każdy fan wie, jest konwersją z konsoli Xbox 360, tworzoną przez polskie studio People Can Fly, twórców słynnego Painkiller'a.

Gears of War opowiada krwawą historię, która dzieje się w przyszłości. Ludzie, nie mogąc usiedzieć na ziemi, zaczynają podbój wszechświata. Lądują na pierwszej napotkanej planecie, a jest to Sera, planeta zamieszkiwana jest przez inną rasę niż ludzką, czyli Szarańczę. Człowiek kolonizuje ją, wyrzyna w pień szarańczę i buduje na niej nową kwitną i zmilitaryzowaną cywilizację.

Przeszło czternaście lat przed wydarzeniami z gry ludzie zostali niespodziewanie zaatakowani przez odradzającą się Szarańczę, która wypełzła z tuneli pod ziemią. W ciągu kilku dni prawie cała cywilizacja ludzka została zlikwidowana. Ocaleni, ukryli się w dolinie Jacinto, gdzie przygotowują się do odparcia ataku wroga. Tak oto pokrótce wygląda tło konfliktu.

Główny bohater, któremu będziemy towarzyszyć przez całą grę nazywa się Markus Fenix i jest on... kryminalistą, który odsiaduje wieloletni wyrok w najsurowszym więzieniu we wszechświecie. Więzienie to znajduje się w... Jacinto. Jak wcześniej pisałem sytuacja ludzi nie wygląda za różowo, więc władze Sery, postanowiły dać Fenix'owi i jego kompanom druga szansę, tworząc oddział Delta, która ma raz na zawsze wyplenić Szarańczę z ludzkiej kolonii. Z czasem ich przywódcą stanie się Fenix i wtedy, każdy zrozumie co znaczy wojna.

Natomiast jeżeli chodzi o samą drużynę, to składa się ona z czterech członków. Każdy z nich wygląda jak kulturysta, który nieźle przesadził z odżywkami. Tak, więc oprócz Fenixa do drużyny należą: Cole- człowiek, który odpowiada „jedynie” za likwidację szarańczy, Braid- geniusz techniczny do zadań specjalnych, Santigo- jedyny najrozsądniejszy człowiek z całego team'u. Ciekawostką jest to, że cała drużyna ciągle się kłóci nawet w obliczu poważnego zagrożenia.

Najbardziej w całej grze podobało mi się to, że bohaterowie kochają to co robią. Nie znajdziemy tutaj, czasami denerwujących dylematów typu: A może źle zrobiłem, że zabiłem tego biednego, leżącego bezbronnie Szarańczę? Przeciwnie, cały oddział Delta wręcz pali się do zabijania swoich wrogów.

Jak przystało na prawdziwych mężczyzn, oddział stosuje wyszukane słowa- patrz przekleństwa, lecz nie są to jakieś proste wyrazy, ale naszpikowane brutalnością i zabawnością teksty. Przykład: Markus mówi do Braid'a: Masz ten cholerny klucz? -Braid odpowiada: Taaa, tyle że w innych spodniach.

Jedną z kolejnych rzeczy, która mi się spodobała w grze jest Lancer- broń główna bohatera. Jest to karabin, który posiada „łańcuchowy bagnet”.Ten bagnet to nic innego jak piła maszynowa, która jest przyłączona do spodu broni. Karabin ten jest uniwersalny, jak nóż z telezakupów, ponieważ zabija nie tylko nabojami, lecz także przyłączoną piłą. Gdy ogłuszymy już wroga to wtedy możemy aktywować krwawego finisher'a , w którym to Markus przecina szarańczę na pół- obrzydliwy widok.

Powróćmy do drużyny. W wielu miejscach w grze musimy dokonać wyboru, jaką droga iść, czy łatwiejszą, czy trudniejszą. Wtedy to nasz oddział dzieli się na dwie grupy. Markus, jako szef, sam sobie przydziela kompana, z którym chce iść walczyć. Co ciekawe w odróżnieniu od innych shooter'ów, w których stosowano tego typu rozwiązanie, wsparcie kolegi z oddziału jest przydatne. Kiedy stracimy przytomność, bądź znajdziemy się pod ogromnym ostrzałem wroga to kolega z oddziału przybędzie z odsieczą. Fenix także może pomagać swym kompanom, poprzez pomoc medyczną (która polega na odciągnięciu kolegi z pola walki), czy też po prostu przejąć na siebie uwagę wroga.

Nasi bohaterowie noszą ciężkie zbroje, mimo to są bardzo wrażliwi na ostrzał, co uważam za rzecz dziwną. Jeżeli chodzi natomiast o leczenie to wygląda ono tak samo jak w nowszych produkcjach. Chodzi oczywiście o system regeneracji zdrowia, który polega na tym, że jeżeli ekran gry zrobi się czerwono- krwisty, należy natychmiast znaleźć ustronne miejsce, by energia mogła się naładować.

Nasz bohater dysponuje jedynie czterema slotami na broń (miejsce w ekwipunku). Jest ono podzielone następująco: trzy wypełniane są bronią palną, natomiast jeden jest przeznaczony na granaty. W grze nie znajdziemy, żadnych wymyślnych broni. Oprócz wcześniej wspomnianego Lancera , mamy do dyspozycji: pistolety, snajperkę, strzelbę oraz Młot Świtu. Broń ta to urządzenie, które naprowadza wiązkę światła z satelity na wroga. Jest to bardzo skuteczna broń, lecz żeby jej użyć musimy znajdować się w jasnym najlepiej nie zadaszonym pomieszczeniu, a autorzy na przekór graczom umieścili bossów w ciemnych pomieszczeniach.

Jeżeli mowa o przeciwnikach to wyróżniamy ich kilka typów: Szarańcza żołnierz- zwykłe mięso armatnie, Szarańcza berserkerka- jeden z bossów, który jest częściowo ślepy, ale reaguje na ruch przeciwnika, Szarańcza Korpser- czyli wielki pająk, którego da się pokonać jedynie sprytem, Szarańcza Brumak- wielka uzbrojona po zęby szarańcza i tzw. główny zły, czyli Generał RAAM- obrzydliwy wielkolud, który kocha ciemność. To tyle jeżeli chodzi o sam opis gry.

Czas zająć się opcjami. Zacznę od grafiki. Gears of War jest to gra stworzona na silniku Unreal 3.0, czyli graficznie bardzo przypomina Unreal Tournament III. Twórcy naprawdę się postarali i dzięki świetnej grze cieni stworzyli niezwykle klimatyczny świat zrujnowany wojną. Doczepić się jedynie można do tego, że za mało uwagi poświęcono optymalizacji silnika i przez to gra na średnim sprzęcie często się zacina, co powoduje czasami frustrację u gracza.

Jednym z największych atutów gry jest sztuczna inteligencja zarówno naszych kompanów, jak i ich przeciwników. Grupy Szarańczy nie biegają na oślep pod ogień bohatera, lecz kryją się za zasłonami i właśnie z tego miejsca próbują zlikwidować swojego wroga. Jeżeli chodzi o sam system krycia za zasłonami jest on pionierski. Dlaczego? Ponieważ w żadnej innej grze nie był on tak rozbudowany. Tutaj możemy się po prostu przykleić się do ściany i czekać aż koledzy z grupy wyczyszczą drogę. Możemy również wychylić się i strzelić headshota rywalowi, bądź odstraszyć wroga poprzez ostrzał na ślepo. System ten staje się coraz bardziej popularny w grach akcji np.: GTA IV, co jest bardzo dobrym wyborem.

Kolejnym bardzo dobrym aspektem gry jest muzyka. Jest ona świetnie dobrana do wydarzeń mających miejsce na ekranie. Gry akcja nabiera rozmachu, muzyka odpowiednio staje się głośniejsza i bardziej „efektowna”.

Kolejnym z plusów gry jest odpowiednio zbalansowany poziom trudności. Gdy po raz pierwszy uruchomimy grę mamy do wyboru dwa poziomy trudności, natomiast gdy już przejdziemy grę odblokowujemy trzeci i najtrudniejszy poziom . Kiedy uruchomiłem grę właśnie na tym poziomie to nie zdążyłem oddać strzału, ponieważ już leżałem w kałuży krwi. Ten poziom polecam jedynie prawdziwym maniakom.

Największą wadą gry, oprócz wysokich wymagań sprzętowych jest brak szybkiego zapisu gry. W Gears of War występuje jedynie autozapis. W niektórych miejscach gry jest on dość źle umiejscowiony, co jak wiadomo powoduje przechodzenie jednego etapu nawet godzinę. Tutaj autorzy się nie popisali (jak robi się konwersję to robi się ją z quicksave'mi).

Na koniec zostawiłem opis trybu multiplayer. W Gears of War jest on bardzo specyficzny, ponieważ oparty na różnych rankingach i innych klanach. Bez problemu można znaleźć serwery do gier , choć dla początkującego gracza nie ma to tak naprawdę znaczenia, ponieważ zostaje on bardzo szybko z takiego serwera wyrzucony przez graczy bardziej doświadczonych lub z innego kraju. Jest to bardzo denerwujące i frustrujące.

W grze multiplayerowej wyróżniamy pięć trybów rozgrywki: Strefa wojny- coś jak deathmatch, Egzekucja- polega na tym, że trzeba najpierw powalić przeciwnika, a dopiero później dobić go, Zamach- polega na współpracy pomiędzy członkami drużyny by zlikwidować przywódcę wrogiego teamu, Aneks- polega na przejęciu przez drużynę jak największego obszaru mapy, Król wzgórza- podobne do Aneksu, lecz tutaj walka toczy się o jeden teren. Tak oto wygląda rozgrywka w Gears of War.

Gears of War to świetny shooter. Bardzo dobra grafika, ciekawie opowiedziana historia i innowacyjny system krycia za zasłonami- sprawiają, że gra jest ciekawa i innowacyjna. Gdyby niewymagania sprzętowe i ostatni incydent związany z okresem grania mielibyśmy grę idealną.