Swoją drogą, Shogo było jak na owe czasy grą bardzo krwawą i brutalną. Krew leje się wiadrami, a dobrze posłana rakieta z bazooki (czytaj: posłana w środek grupy ludzi) powoduje masakrę jakiej nie powstydziłby się gore horror. Oczywiście styl mangowo-komiksowy powoduje, że owa masakra jest aż groteskowa. Czasami nasz bohater spotka na swojej drodze osoby cywilne. W większości przypadków kulą się ze strachu i krzyczą „Nie zabijaj mnie”. Tylko od naszej woli zależy czy zamordujemy niewinnych ludzi. W jednej z misji napotkamy także dziewczynkę z tornistrem na plecach. Przypuszczam, że większość graczy nie oparła się pokusie poczęstowania jej ołowiem. Cóż, Shogo to strzelanina przeznaczona dla dorosłych, a w takich grach jest dopuszczalna przemoc nawet w takiej formie.

Kolejnym niezwykłym aspektem gry jest jest polska wersja. W 1999 roku polonizacje gier dopiero nabierały tempa. Mieliśmy oczywiście genialnego Baldur's Gate, niemniej był to rasowy cRPG w którego trudno byłoby grać po angielsku. Shogo to prawdopodobnie pierwsza gra akcji spolszczona w 100%. Głosy postaci są świetnie dobrane, a dubbingujący aktorzy naprawdę dobrze odegrali swoje role. Co więcej przetłumaczeniu uległy także wszystkie plansze informacyjne i inne grafiki na których wcześniej znajdował się angielski tekst. Nawet dziś trudno znaleźć podobną dbałość o szczegóły.

Jeśli chodzi o wady gry, to dla niektórych minusem może być japońska stylistyka. Nie jest ona zbyt natarczywa, ale zdaję sobie sprawę, że są osoby które mają na to silną alergię. Zdarzają się także małe babolki graficzne, związane głównie z zachowaniem się zwłok po wybuchach. 
Shogo to gra do której warto wrócić (lub zagrać w nią pierwszy raz). Grafika jest już raczej niedzisiejsza, ale nie w tym tkwi jej siła. Istotna jest opowiadana historia i ciekawi bohaterowie. Dla mnie to jedna z najlepszych gier akcji końca XX wieku.