Tło fabularne mamy już za sobą. Pora wyjaśnić, jaką grą jest Singularity. Najnowsza produkcja Raven Software (znanego m.in. z Soldier of Fortune), to pierwszoosobowy shooter, który inspirację garściami czerpie z serii Bioshock i System Shock. Podobnie jak w powyższych tytułach, także i tu producenci oddali do dyspozycji gracza pokaźną ilość broni oraz wyposażyli go w przeróżne moce, narzędzia i ulepszenia. Wszystko po to, by jak najskuteczniej, brutalnie i przede wszystkim widowiskowo mógł on eksterminować hordy przeciwników. W grze nie brakuje również łamigłówek. W oczy rzuca także się żywcem przeniesiona z Bioshocka stylistyka – zardzewiałe lata pięćdziesiąte.

Jest taka niepisana rynkowa zasada: „Każda gra, która kopiuje inną, reklamuje się czymś, co ma uczynić ją lepszą od pierwowzoru”. W przypadku Singularity nie jest inaczej. Elementem wyróżniającym tytuł jest UMC (Urządzenie Manipulowania Czasem). To zakleszczone na dłoni Renko, niepozorne ustrojstwo pozwala  m. in. odnawiać i postarzać przedmioty. Nadgryzione zębem czasu magazynki mogą szybko być przywrócone do stanu używalności,  skrzynie postarzone tak by rozpadły się na części łatwe do przetransportowania, a zamki szybko zostaną zamienione w proch. Urządzenie posłuży także jako pomoc w rozwiązywaniu łamigłówek.

Naprawdę ciekawy pomysł, niestety nie do końca dopracowany. Zagadki w grze są za proste i powtarzalne, tylko ograniczona liczba obiektów może być manipulowana przy pomocy UMC. Brak elastycznego wykorzystania urządzenia razi i to bardzo. Renko nie może postarzyć (zamienić w pył) stojącego mu na drodze zwykłego ogrodzenia z siatki. Stworzenie dogodnej drogi wymaga wielokrotnego użycia UMC na różnych przedmiotach. Na tle innych produkcji pozwalających na interakcje z otoczeniem Singularity wypada dosyć marnie. Wielka szkoda, że autorzy nie pozwolili graczom na użycie choćby odrobiny wyobraźni.