Teraz chciałabym się odnieść do głosów twierdzących, że system Mark & Execute zbyt ułatwia grę. Zdjęcie wroga gołymi rękami za pomocą ataku z ukrycia pozwala na użycie Mark & Execute, do oznaczenia wrogów i przedmiotów. Jak znak nad nimi zmieni kolor na czerwony należy wcisnąć przycisk akcji, a potem patrzeć jak Sam do nich strzela. Jednak to wcale nie sprawia, że Splinter Cell robi się łatwy. Zwykle jest więcej wrogów w pomieszczeniu, niż możecie oznaczyć, tak więc zdjęcie dwóch gości, podczas gdy trzeci stoi obok nich tylko ujawnia waszą pozycję. Pamiętajcie, że Sam Fisher to wyszkolony zabójca, jeden z najlepszych na świecie i wobec tego nie powinien mieć większych problemów z pozbyciem się przeciwników.

Jedynym zawodem w demo są przesłuchania. Co prawda można przesuwać przesłuchiwanego po okolicy, ale można wejść z nim w interakcję tylko w momencie pojawienia się odpowiedniego sygnału na ekranie. Nie można walnąć jego głową o ścianę w połowie zdania, gdy nie mówi tego, co chcecie usłyszeć. Cała reszta gry dzieje się w dość szybkim tempie, ale przesłuchania są powolne i czasem nawet frustrujące. Chciałoby się rzucić gościa przez drzwi, ale nie można, dopóki nie zobaczy się takiej opcji po długiej rozmowie z nim.  

Ogólnie, Splinter Cell Conviction niewątpliwie jest grą, na którą warto czekać. Szkoda, że do kwietnia jeszcze tyle czasu.